Eg har vore i banken / dagens ondskak

og det kjem til å bli lenge til neste gong.

Etter å ha avslutta jobben tidlegare (bankane må vere dei einaste som ikkje har langope)
skulle eg til banken for å ordne kontiane og tinge nettbank.

Det gjekk bra (bortsett frå at banksystem må vere like kompliserte å operere som det 
systemet eg p.t. bruker tida framfor.)

Eg har pengane mine i Sparebanken Vest og eg har hittil trudd at desse var hakket mindre 
ille når det kom til å pushe unødvendige finansprodukt.

Kunde"rådgjevaren" hadde tydelegvis provisjon på det han klarte å få kunden til å kjøpe 
(dei har sikkert sånn tavle der dei fører lister over den mestseljande "rådgjevaren" også), 
for det einaste han verka interessert i var å få meg til å signere på eit MasterCard.

Eg vil ikkje ha eit slikt kort, men han ga seg ikkje. Første gongen sa eg tja, vidare ut i samtalen 
snakka han heile tida om dette fantastiske kortet.

Eg sa igjen og igjen at eg ikkje har for vane å bruke pengar eg ikkje har, og at dette beviseleg var eit kredittkort med 17 % effektiv rente. Medan han putla med noko på dataen sin så sa han at han skulle ha ferie snart. 
Eg sa jo som sant er, at det er kjipt i sitte på kontor når det er fint vêr. 

Ja, det sa han seg samd i, men la til: "Då er det jo kjekt å ta seg ein øl, og MasterCard 
funkar på alle serveringsstader".

Herregud, tenkte eg, men eg følgde med: "Betyr det at eg kan kjøpe øl utan dekning då", 
spurde eg, og mannen svara med eit oppglødd uttrykk i andletet: "Ja! Er det ikkje fint?". 
Han var truleg blitt tent av at eg viste interesse for "produktet" hans.

"Ja, det er ikkje så greit. Klarer ein ikkje å skrape saman pengar til øl, så får ein heller la
vere å drikke", svara eg han.

Så pensa han samtalen over på noko anna, og det var tid for signering av papir og sånt. 
Han hadde (eg hadde tydelegvis ikkje avvist han kontant nok) også skreve ut kontrakt for 
MasterCard og eg sa igjen at eg ikkje var interessert.

Då ga han seg, men kunne forsikre meg om at eg var i "porteføljen" hans, og at han sikkert 
ville ringe meg. Når han på slutten skulle sjekke adressa og telefonnummer, sa eg heldigvis 
ingen ting når han las opp feil mobilnummer. 

Eg tok jakka, fekk mine eksemplar av kontoavtale og dei to polaroid-bileta som ikkje var brukandes, og reiste meg for å gå. Eg hadde tenkt på å vere litt meir kontant med han; han hadde rett og slett vore for framfusen. Sånne folk fortener ikkje stort meir. Så då eg reiste meg, sa eg:

"Du får ha ein god sommar, sjølv om det ikkje blei sal til å spe på feriepengane med i dag. Om du er pengelens kan eg heller låne deg nokre kroner."

Du skulle sett uttrykket hans. Det var - priceless.